• darkblurbg
  • darkblurbg
  • darkblurbg

Stil verdriet

Gepubliceerd op: 08-03-2017

Het vervolg (deel 2) van gastblogger Inez over seksueel misbruik. Wilt u Inez een hart onder de riem steken dan kan dat door een mail te sturen naar diane@laluna.nu. Alle reacties worden rechtstreeks naar Inez doorgestuurd.

 

Stil verdriet

 Mijn eerste blog is geplaatst. Het is een confrontatie met mijn gevoelens,maar het geeft me ook een trots gevoel. Mijn verhaal gaat de wereld in, op reis naar lotgenoten. Misschien wordt mijn verhaal

een herkenning en hulp voor anderen. Het verhaal gaat over de pijn in mijn ziel en over mijn helingsproces

 

Mijn ziel is gewond

 Na mijn eerste consult fiets ik versuft naar huis, bij mijn therapeute Diane. Ik vertel thuis niet dat ik door mijn vader ben misbruikt. Dat lijkt mij te confronterend .

Ik wil niemand daar mee belasten,ik wil iedereen daarvoor beschermen.

 

Praten en zwijgen

 s'Avonds in bed vertel ik toch aan mijn partner dat mijn vader mij seksueel heeft misbruikt. Meer vertel ik niet, ik kan dat nog niet. Het woord misbruik krijg ik nauwelijks uit mijn mond.

Ik vind het erg en ik wil er niet over praten, ik schaam mij ervoor. Het lukt me niet om te slapen, de  hele nacht denk ik eraan.

 

 Wat moet ik doen?

Ik weet niet wat ik nu moet doen, hoe moet ik in vredesnaam nu verder. Diane heeft mij daar niks over verteld. Ik ga naar mijn  werk. Mijn werk is nu extra belangrijk voor mij. Daar weet ik wat er van mij word verwacht,

ik heb daar grip op. Ik heb afleiding en de dag gaat snel voorbij.

 

Eindelijk komen de tranen

Ik lig weer op tijd in bed, voel mij moe en denk steeds aan het misbruik. Is het wel echt gebeurd? In de ochtend als iedereen weg is, komen eindelijk de tranen. Ik huil om mijn vader, om wat er gebeurd is en ook omdat ik nu pas bevestiging krijg. Waarom ik, vraag ik me af, waarom ik?

 

Ik zwijg over wat er in me om gaat

 Ik laat mijn verdriet aan niemand zien, ik kan het niet eens... Mijn ziel wil het heel graag, maar mijn angst houd mij tegen. Ik wil geen antwoord willen geven op de vraag waarom ik mij zo voel. Ik ben bang voor de reacties,ik heb angst om afgewezen te worden, bang om mensen kwijt te raken. Dat is niet mijn sterkste kant, ik heb dat nooit geleerd. Ik vind het heel moeilijk om iemand te vertrouwen, ik kan niet over mijn gevoelens praten, niemand voelt wat ik nu voel. Niemand durf ik te vertrouwen, want men kan er mij mee kwetsen en ik ben oh zo kwetsbaar nu. Ik doorsta mijn verdriet alleen, alleen in stilte!

Mijn overtuiging is: Dit is mijn geheim, ik moet het eerst zelf zien te verwerken. Ik mag mijn vader niet verraden.

 

Mijn lichaam verraad hoe het met me gaat

 Mijn lichaam liegt niet. Ik val af, zie er slecht uit. Ik moet van mezelf gewoon doorgaan met alles. Niemand mag denken dat er iets met mij aan de hand is. Maar het misbruik speelt de hele dag door mijn hoofd,ik sta

er mee op en ga er weer mee naar bed. Ik voel mij heel erg teleurgesteld, in alles. Ik douche mij vaak, voel mij vies, voel mij klein, ik kruip het liefst weg.

 

Van buiten word ik steeds stiller

 'Ik doe boodschappen en loop terug naar mijn fiets. Opeens is het net of iemand mij tegenhoudt. Ik sta stokstijf stil, kijk om mij heen en ik zie dat iedereen verder loopt! Ik voel mij alleen,ziels alleen. Niemand kijkt naar mij, niemand ziet hoeveel verdriet ik heb, niemand helpt mij. Ik voel mij echt alleen, een heel eenzaam gevoel. Pijn in mijn ziel, echt fysieke steken. Het doet gewoon zeer. MIjn ziel huilt. Ik ben stil'